آزمایش میدانی سری جدید پژو 207i ایرانخودرو
آوریل 15, 2018
آزمایش فنی لامبورگینی اوراکان در جزیره کیش
آوریل 15, 2018
آزمایش میدانی برلیانس H320 اتوماتیک

برلیانس H320

طراحی خوب، دنده اتوماتیک و سانروف، دیگر چه می خواهید؟

 

تست و نوشته:مهندس سید سبحان سیدی

پروژه عکس : نسترن مک آرین

 

پر تراکم ترین بازه های قیمتی که ایرانی ها برای خرید خودرو های صفر کیلومتر در نظر می گیرنچهار قسمته. خودرو های تا 25 میلیون تومن، 35 تا 55 ، 75 الی 110 و در نهایت 150 میلیون تومن به بالا. از بین این ها، قسمت دوم یعنی 35 تا 55 میلیون تومن که بیشترین تقاضا رو داره و با توجه به تنوع نسبتا مناسبی که بین محصولات هست، مردم رو تو انتخاب سردرگم کرده. یک شرکتی هست به نامشرکت بازرسی و استاندارد که هرازگاهی ارزشیابی کیفیت خودروهای داخلی رو انجام میده و نتایج اون رو در قالب یک جدول با مردم از طریق اینترنت به اشتراک میزاره. در این محدوده، رنو ساندرو فعلا بهترین گزینه از لحاظ کیفی هستش و ما بارها اون رو بررسی کردیم. اما قیافه ساندرو به مذاق خیلی ها خوش نمیاد، خب، دنیا که به آخر نرسیده! گزینه های خوب دیگری هم هستند که میشه به اونها فکر کرد. یکی از ماشین ها که ظاهرخوبی هم داره  و خیلی ها به اون «ب ام و چینی»میگن، برلیانسه که دوتا مدل داره. یکی سدان که اسمشH330هست و اون یکی هاچبک که بهش H320 میگن.در ابتدای کار لازمه بدونید که همون سازنده ساندرو این ماشینو ساخته، یعنی پارس خودرو. خیلی خوبه که هر دو مدل، هم گیربکس دستی دارند هم اتوماتیک. این انتخاب رو راحت تر می کنه. ما برای تست نمونه هاچبک اتوماتیک رو برداشتیم که هم جوون پسند باشه و هم راحت.

این رو هم تا یادم نرفته بگم. بعد 6 سال که در رسانه های خودرویی فرصت حضور داشتم این اولین مطلب منه که به زبان عامیانه نوشته میشه. احساس کردم برای نقد یک ماشین، اگر به این سبک نوشته بشه میتونم منظور رو بهتر برسونم. چون خودم خیلی راحت تر با متن های عامیانه ارتباط برقرار می کنم و وقتی دارم اونها رو می خونم حس می کنم حضور دارم. به هر حال اگر نظری در این مورد بود خوشحال میشم اون رو از طریق ایمیل سایت با ما درمیون بزارید. خب پرحرفی بسه، بریم سراغ تست…


اول اینو بگم که من از طراحی این ماشین بدم نیومده. طراحی های قدیم رنو،مثل ساندرو و تندر 90 کسل کنندن. همه میدونن کیفیت دارن ها! اما کم می خرند. خب دلیلش همین ضعف طراحیشه دیگه! ما که با رنو که پدر کشتگی نداریم! مثلا تلیسمان که خوب شد گفتیم بده؟ نه. تعریفشم کردیم. شرکت برلیانس چینییه ارتباط هایی با ب ام و داره، شنیدین میگن با بزرگان بشینی مثل اون ها میشی؟ یخورده کمال همنشین هم در برلیانس اثر کرده و بگی نگی استایل طراحیش شبیه ب ام و ست. یک مدل های دیگه ای هم داره تو ایران،  H220و H230 که یک اتاق کوچکتره. نمی دونم مشکلشون چیه اما از اون هایی که داشتن زیاد تعریف خوبی نشنیدم.بگذریم…

برای اینکه کامل ماشین رو بررسی کنیم، هم تو شهر با اون رانندگی کردیم و هم جاده. برای مسیر جاده هم یک راه پرپیچ و خم اطراف تهران رو انتخاب کردیم که به لواسان ختم می شد. اونجا علاوه براینکه خیابون های پهن و خلوتی داره، جای خوبی هم برای عکاسی هست اما انقدر سرگرم تست بودیم که دیگه زیاد دنبال جای بهتر برای عکاسی نگشتیم. زمانی که عکاس کار خودشو انجام می داد یه نگاهی به اطراف ماشین انداختم.

 

ب ام و چینی!

H320 نمای جلو خوبی داره اما به نظرم قسمت عقب خیلی زیباتر طراحی شده. خیلی پف کرده و پر حجم و دوست داشتنیه. چراغ های عقب جوری تو بدنه جا شدند که آدم حس میکنه ماشین محکمیه. جلوپنجره شبیه همون سیبیل پرابهت ب ام وست که با رنگ نقر ای مات جلب توجه می کنه. چراغ جلو زیاد خشن نیست اما اگر به داخل اون دقت کنید، با فرم طراحی جای مه شکن که یک نوار نقره ای هم دور اونه هماهنگی داره. در نمای کناری، رینگ ها به اون گلگیر های ورم کرده عقب و جلو میان و دستگیره ها هم نقره رنگ شدند. کاپوت رو بالا میدم. انصافا موتور جمع و جوری داره. زیاد دست به آچار نیستم اما همیشه غر غر های زیرلب مکانیک هارو برای بعضی ماشین ها شنیدم که میگن این چیه. کی اینارو طراحی میکنه که یک آچار نمیشه انداخت تو یه چیزی رو باز کرد یا تعمیر کرد راحت. خب، مطمئنم در مورد این ماشین اینو نمیگن چون راه دست زیاد داره.

مثل اینکه صاحبش خیلی خوش سلیقست و نمیتونسته با آپشنهایی! که شرکت نذاشته کنار بیاد. مثلا پوشش پلاستیکی روی موتور و نمد کاپوت رو خودش خریده. میگه خیلی از صدای موتور گرفته شد وقتی این نمد رو گذاشتم. یکسری کار های دیگه هم کرده. مثلا دی لایت گذاشته که خیلی هم به ماشین میاد، شیشه دودی کرده و اینکه تایر ماشین رو تو همون سایز رینگ پهن تر کرده و سایز 205 خارجی انداخته. دور رینگ یک طرف رو یک نوار صورتی گذاشته( اینو نمیدونم چرا!) کروز کنترل و اینا هم برای ماشین گرفت که تو این سطح نداشت. البته بعضی مدل ها که فول آپشنن دارن. خود ماشین فابریکی چرم صندلی داره. چون مالک زیاد دوست نداشت و میگفت تو تابستون آفتاب که میتابه داغ میشه، یک روکش پارچه ای جنس خوب برای اون خرید. برای همین قسمت نشد چرم صندلی رو زیارت کنیم. نمای داخل هم همچین بد نیست اما خب یکسری سوتی هایی دادن. کلا تریم داخلی مثل ب ام و، رنگ کرم و مشکی با هم ترکیب شدن که جالبه، اما مثلا هرچی فکر کردم متوجه نشدم که آخه چرا باید تو ترکیب داشبورد  و دستگیره درها، از پلاستیک نقره ای مات و کروم براق به صورت هم زمان و کنار هم استفاده بشه؟ یا مثلا این دکمه های روی غربیلک خیلی سخته کار کردن با اون متغیرایی که صدا رو کم و زیاد می کنن یا میزنن موزیک قبل و بعد! البته اینم بگم که در مجموع واقعا دستمریزاد. دو سه تا نکته منفی داره و خیلی نکته مثبت. کاملا ارگونامیکه. یعنی شما به تمام دکمه ها و تنظیمات به راحتی دسترسی دارید و صندلی ها با فرم بدن سازگارن. این سانروفش هم از امکانات خوبه این ماشینه که هم به صورت کامل میتونه باز شه و هم بصورت شیب دار.

 

کابین: نمره B

بعد از اینکه صندلی و آینه های جانبی و وسط رو تنظیم کردم دستم رو به سمت محل استارت زدن بردم. نمیدونم واقعا چه توقعی بود که من داشتم! شاید باعث و بانیش آپشنای پیشرفته خودرو کوئیک بود که توقع من رو از یک ماشین 50 میلیون تومنی افزایش داد یا نوع طراحی اتاق یا هر چیز دیگه ، اما انتظار استارت دکمه ای داشتم که به کوچه بن بست خورد. پس سوییچ رو طبق سنت می گردونم و با قرار دادن اهرام دنده، آماده حرکت میشم. هرچند که نباید این کار رو انجام داد اما وقتی دست بالای دسته دنده قرار می گرفت راحت می شد به دکمه ولوم سیستم صوتی دسترسی داشت. یک نکته جالب دیگه در مورد این ماشین اینکه دریچه های وسط تهویه مطبوع، اصلا جایی برای بسته شدن به صورت دستی ندارند! اول فکر کردم کلا مدلش اینه، اما بعد دیدم اون هایی که کنار در هستند دارند اما این نه! مثل اینکه طراح یادش رفته. عجیبه! البته قرار نیست همینجوری هم باد بدون اجازه بیاد داخل کابین، اما مهم بود دیگه، نبود؟

ردیف عقب هم برای سرنشینان عقب دریچه می گذاشتن خوب می شد. وقتی داشتم می روندم، از دوستمون که چند سانتی متری بیشتر از 180 قدش بود سوال کردم راحت هست یا نه. خیلی راضی به نظر می رسید. داخل آینه وسط هم که نگاه کردم باز بالای سرش چند سانتی متری فضای خالی بود. تو این قسمت H320 نمره بیست میگیره! اون زمانی هم که توقف داشتیم با بالا زدن صندوق بار کمی متعجب شدم. از یک هاچبک معمولی جادارتر بود. نمیشه گفت تمام نیاز جا بار رو برای یک مسافرت 4 نفره خانوادگی رفع می کنه اما بزرگ بود. کسی هم که فضای بیشتری میخواد بره مدل سدانشو بگیره که خیلی خیلی صندوق بار جاداری داره!

 


رانندگی کنیم، یا چی؟

اول بریم به سراغ تست کشش موتور تو سربالایی ها. میتونم بگم راضی کنندست با 103 اسب بخاری بودنش. خب دنده اتومات بودن هم تاثیر گذاشته و به تند و تیزی مدل گیربکس دستیش نیست. شاید کمی تو سبقت های جاده ای که می خواهید بگیرید باید زمان بیشتری برای سبقت اختصاص بدید. گیربکس اتوماتیک این ماشین قابلیت تعویض دستی رو هم داره ولی اون روز خیلی خندیدم به این قابلیتش. کاش نداشت، چون به هیچ دردی نمیخوره! مثلا شما گاهی به معکوس نیاز دارید. خب اهرم رو به سمت منفی فشار میدید که از دنده کم کنه شتاب بره بالا، اما نمیدونم چرا این ماشین اینقدر خودشو گرفته تو قیافه رفته! اصلا به حرفمون گوش نمی کرد که داریم میگیم دنده رو عوض کن دیگه، الان بهت نیاز دارم!! اما به طور کل عملکرد گیربکس روی حالت D مطلوبه و نسبتا نرم دنده هارو تعویض میکنه.

گاهی اوقات قبل از اینکه برم یک ماشین جدید رو تست کنم، مشخصات فنی دقیق اون رو نگاه نمی کنم . اگر واقعا اون ماشین رو نشناسم حتی به وزن و قدرت و چندلیتری بودن موتور هم نگاه نمی کنم. یک دلیل هست. اینکه میخوام بعد از رانندگی چند ساعته، طبق اون مواردی که حس کردم تو خودرو، حدس بزنم وزن این ماشین حدودی باید اینقدر کیلوگرم باشه یا همینطور حجم موتور و اسب بخار و زمان صفر تا صد. بعد کاتالوگ کارخونه رو نگاه میندازم ببینم چقدر تطابق داره و چه میزان نسبت به اون اعداد و ارقام تو ذهنم ضعیف تر ظاهر شده یا قوی تر. تو راه برگشت که از سمت جاده سوهانک اومدیم، یک هماهنگی کوتاهی با پلیس کردیم و برلیانسو انداختیم تو پیچ های هیجان انگیز. پیچ های سنگینی که تابلو عدد محدودیت سرعت 30 کیلومتر بر ساعت رو نشون می داد،H320  با سرعت 90 تا راحت تو دستم کنترل می شد. البته ربط به تایرهایی که مالک عوض کرده بود و یک سایز پهن تر انداخته بود هم داشت اما تو رانندگی یک چیز خیلی خوب دیگه هم کمک می کرد. دو سه تا پیچ رو که رد کردیم احساس کردم سر پیچ هافرمون سفت میشه. از مالک سوال میکنم میگم مگه فرمون برقی داره که داره خودش هوشمندانه ضریب رو تغییر میده؟ که اون نمیدونست. بله مثل اینکه فرمون برقی داشت. بعد تست از گوگل سوال می کنیم و کاتالوگ رو که برا ما اورد متوجه سیستم هوشمند فرمون میشیم. بقیه اعداد و ارقام مشخصات فنی هم طبق حدسم بود. خوب این نشونه خوبیه! یک ایراد هم ناگفته نمونه بهتره. اینو از چند مالک برلیانس شنیدم که میگن کمک عقب مشکل داره و به نمایندگی هم مراجعه می کنن میگن فعلا قطعه نیست و به زودی میرسه دستمون. حالا نمیدونم شاید این «به زودی» در زمان چاپ این مطلب رسیده باشه.

 


 

نتیجه

در کل ماشین خوبیه. ساندرو رو هنوز پیشنهاد می کنم اما همون حرفی که اول زدیم. اینو اما از من نشنیده بگیرین، شاید خودمم باشم بخاطر ظاهر نامتعارف رنو ها رو گزینه های دیگه ای مثل این فکر کنم. حالا بعضی ها که بخاط آپشن سمت این ماشین میان. یخورده چینی ها به دلایلی بدنام شدن تو بازار، اما این بین بقیه شون بهتره. بنظرم برای خانواده 4 نفره که از فرم سدان خسته شدن هم مناسبه چون فضای سرنشین و بار خوبی نسبت به دیگه هاچبک ها داره. تعادل سرپیچ هم که خوبه و پارس خودرو هم که شناخته شدست، فکر نمی کنم در آینده با مشکل کمبود قطعه و بازار سیاه اون مواجه بشه. مشکلی هم باشه این شرکت رفع می کنه. وقتی با H320 تو شهر رانندگی می کنید حس روندن یک هاچ بک کم کیفیت رو نمیده. ترمز هاش هم نسبت به نمونه های چهار چرخ دیسک زیر 40 میلیون تومن داخلی خیلی بهتره. مشخصات فنی رو هم می تونید تو جدول زیر ببینید.

از خانم سارا قربانی مالک اتومبیل و همراهی علیرضا آقاحسینی با تیم کارتست  ممنونیم.

 

نوع موتور 4 سیلندر 16 سوپاپ
حجم پیشرانه (لیتر) 5/1
حداکثر قدرت (اسب بخار/ دور در دقیقه) 5800/103
حداکثر گشتاور (نیوتن متر/ دور در دقیقه) 3800/138
جعبه دنده 4 سرعته خودکار با قابلیت تعویض دستی
نوع فرمان الکتریکی هوشمند (EPS)
میانگین مصرف سوخت هر 100 کیلومتر (لیتر) 7/6
گنجایش مخزن سوخت (لیتر) 55
وزن (کیلوگرم) 1240
طول/عرض/ارتفاع (میلی متر) 1460/1758/4210
مشخصات تایر 195/65R15

 

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تست خودرو