تست و بررسی سه دستگاه هامر H2 توسط تیم کارتست
آوریل 16, 2018
آزمایش میدانی پورشه باکستر در لواسان
آوریل 16, 2018
گردهمایی اختصاصی تیم کارتست: اتحاد تاریخی FJ ها در کویر مرنجاب

FJکروز

به نام آفریننده کویر

طوفان شن با سرعت 50FJ/h   وزید!

 

نوشته :  مهندس سید سبحان سیدی

پروژه عکس :  محمد بهادرانی –  سینا نوحی

 

آنچه می خوانید شرح خلاصه ای از اولین سفرمن از دنیای اتومبیل های لوکس و اسپرت به دنیای اتومبیل های مقاوم و بلند است.  اولین سفری که  بر خلاف تست بر روی آسفالت داغ با خاک و پرش های پی در پی و استقامت سر و کار دارم .سفری که رام کردن هرزگردی ها و کشیدن افسار خودرو در جهت درست کمی دشوار است. با توجه به اینکه خودرو های آفرود به وفور در کشور ما فقط بر روی آسفالت نرم خیابان ها آن هم داخل شهر خودنمایی می کند به دنبال نفراتی گشتیم که مرد میادین سخت بودند و از شاسی بلند خودرو هایشان؛ به درستی استفاده می کردند.در بین انواع خودرو های آفرودی تصمیم گرفتیم دست بر روی خودرویی بگذاریم بصورت پیش فرض برای موانع سخت طراحی شده بود.خودروی تویوتا FJ که ازجایگاه ویژه در مقابل قشر  جوانان و  میانسال ها و حتی کودکان برخوردار است.

برای کار ماندگار تلاش و پشت کار زیادی لازم است  ؛ هماهنگی ها دقیقا دو ماه زمان برد و بلاخره موفق شدیم در یک حرکت تاریخی و با اتحاد تیم “اف جی کروز ایران” برنامه را برای یک روز زیبا تدارک ببینیم. مقصد ؛ کمپ پرواز در کویر مرنجاب بود.از یک هفته قبل شرایط آب و هوایی دائما بررسی می شد و تماس های مکرر و پیاپی و ساختن گروه در شبکه های اجتماعی برای هماهنگی های لازم صورت پذیرفت.قرار در روز تعطیل جمعه در نزدیکی مجتمع رفاهی تفریحی بزرگی که در جاده قم-کاشان قرار دارد گذاشته شد. ساعت هشت صبح می بینمتان ؛ این آخرین پیام سرپرست اصلی تیم بود. گروه کوچک اما با تجربه پنج شنبه عصر ؛ خود را به کمپ پرواز رسانده تا علاوه برسپری کردن شب در کویر ؛ شرایط لازم برای ورود بقیه در فردا صبح را محیا کنند.


هشت صبح ؛ همه راس ساعت قرار حاضر بودند . تجمع این همه تویوتا با تجهیزات آفرودی کامل تعجب شدید مردم را در پی داشت و اغلب با سوال کردن عطش پرسسش خود را سیراب می کردند. همه در حال چک کردن وسیله ها و محکم بستن تجهیزات بودند. حتی بطری آب معدنی ها را هم در کنار و در خودرو بصورت  مطمئنی قرار می دادند. من که از نزدیک شاهد این صحنه بودم متوجه شدم که این سفر قرار نیست به سادگی دیدن عکس های آن بعد چاپ در مجله باشد و قطعا پرش و تکان های سهمگینی را در پی خواهیم داشت .

به 5 گروه ده نفره تقسیم شدیم . گروهی که دیشب به کویر رفته بود و چهار گروه دیگر با فاصله زمانی بیست دقیقه از هم حرکت کردند. ما گروه سوم بودیم .برای هر گروه دو هدایت کننده در نظر گرفته شده بود . یکی در جلو و دیگری در انتها و خودروی دهم بود که اگر مشکلی برای یک از اعضا در وسط گروه پیش آمد فورا با بیسیم به اتومبیل اول اطلاع دهد که سرعت خود را کم و یا در مواقع ضروری توقف کند. همه خودرو ها به بیسیم مجهز بوده و لحظه ای هماهنگی ها را انجام می دادند.

بعد از طی مقداری از اتوبان وارد جاده خاکی و زیرگذری شده و بعد از عبور از روستای آب شیرین به سمت شرق حرکت می کنیم. بعد از طی چند کیلومتر توقف کوتاه در حد 5 دقیقه فرصت مناسبی بود تا لیدر با توجه به تازه کار بودن چند عضو در گروه سفارش هایی را به عرض همه برساند. به نظر خیلی ساده می رسید ؛ فاصله را از هم حفظ کنید و به هیچ عنوان از مسیر حرکت تیم خارج نشوید. حدود بیست دقیقه ای را به راه ادامه میدهیم . جاده با خاک نرم پوشانده شده بود و پستی بلندی های زیادی را به همراه داشت که با سرعت 40 الی 50 کیلومتر بر ساعت که به نظر شخصی نگارنده کمی تند به نظر می رسید طی کردیم .

توقف مجددی برای کم کردن باد لاستیک ها داریم . این کار به منظور حفظ پایداری بیشتر خودرو به دلیل عریض شدن پهنای لاستیک به کار می رود. از آنجایی که همه تجهیزات کاملی نداشتند و فشار باد لاستیک ها لحظه ای قابل اندازه گیری نبود ؛ یک روش ساده دیگر نیز وجود داشت . سر والف را بردارید ؛ سوزن را با وسیله ای به داخل فشار دهید هر ده ثانیه حدود یک بار از فشار هوای داخل لاستیک کم خواهد شد . از آنجایی که فشار استاندارد 30 psi است به تخلیه 10 بار از آن نیاز داشتیم تا به 20 Psi برسد که برای هر لاستیک نیازمند 100 ثانیه زمان بود. در نهایت با چک کردن دقیق باد همه FJ ها ؛ سوار شده  و با فاصله زمانی به راه می افتیم . نکته قابل توجه دیگر بستن کمربند ایمنی است . این کار در مسیر های آفرودی به شدت به حفظ جان شما کمک خواهد کرد . زیرا این مسیر های ناهمگون به طبع از راه های آسفالته بسیار خطرناک تر هستند.

FJ کروز ؛ یک تویوتا غول پیکر است که چهار درب دارد. دو درب بزرگ اصلی و دو درب دیگر که از داخل بصورت مخالف باز می شوند و کوچکتر هستند. شاسی این خودرو همان شاسی پرادو ؛ هایلوکس و فوررانر است اما نکاتی برای استحکام بیشتر در زیربندی این خودرو اعمال شده است. خودرویی که طراحی آن را “جین وون کیم” در سال 2002 بر روی کاغذ آورد و در سال 2003 به عنوان یک خودروی کانسپت در نمایشگاه خودرو شمال آمریکا در دید عموم قرار گرفت. سرانجام این کانسپت توسط مهندسین قدر کمپانی تویوتا در سال 2006 به بازار جهانی عرضه شد و تنها با یک موتور 6 سیلندر خورجینی پرقدرت 4 لیتری عرضه گشت که انتقال قدرت آن توسط گیربکس 5 سرعته اتوماتیک و یا گیربکس 6 دنده دستی که فقط بر روی مدل (4WD) قابل عرضه است به چرخ ها انتقال پیدا می کرد.

این غول 2 تنی با فاصله محور 2690 میلی متری که و محور هایی که تماما به جلو و عقب خودرو نزدیک شده اند و سپر های کوتاه که مطمنا درلندکروز هم  یافت نمی شود یک خودروی آفرودی بالفطره محسوب می شود. هرچند FJ در دید خانم ها نیز دوست داشتنی محسوب می شود  ولی طراحی آن همانند هامر خشک و مکعب مستطیل شکل است . جوری که دراولین  نگاه به آن حس ماجراجویی به شدت بیداد می کند.

هنوز چندی از راه نگذشته بود که با اخطار بیسیم از نفرات پشت سر متوجه می شویم که باربند یکی از FJ ها بطور کامل باز می شود . به ناچار کل گروه توقفی دوباره دارند . یکی دیگر از نکات مهم در سفر های گروهی چک کردن تمام اقدامات لازم قبل از سفر و مطمئن شدن از ایمن بودن 100 درصدی آن ها است. زیرا علاوه بر خطراتی که در طی مسیر ممکن است بصورت فردی پیش بیاید باعث توقف های ناخواسته و اتلاف وقت همه است . هرچند که به شخصه این موضوع را جز چالش های شیرین می دانم که با غیر قابل پیش بینی بودن آن هیجان سفر را نیز بیشتر می کند!


از آنجایی که در اتومبیل لیدر و در جلو قرار داشتیم هر چند دقیقه یکبار با وجود احتیاط ها به چاله ای غیر قابل پیشبینی برخورد می کردیم که باعث کنده شدن خودرو از سطح زمین و ضربه به کابین خودرو و سرنشینان می شد. توصیه خوبی را در این بخش یاد گرفتم که اگر به صندلی تکیه ندهم و بدن خود را کمی به جلو متمایل کنم تحمل این تکان های لحظه ای و ناخواسته در سرعتی که بین 90 تا 110 کیلومتر در ساعت قرار داشت بسیار آسان تر بود! این سرعت زیاد ؛ خاک های نرم جاده را در عقب هر خودرو به هوا بر می انگیخت و باعث کم شدن دید خودروی عقب نسبت به اطلاع از وضعیت همواری جاده می شد و هرچه خودرو ها در قسمت عقب تیم قرار داشتند میدان دید کمتری رویت می شد؛ بنا براین لزوم رعایت فاصله بسیار حیاتی بود.

البته ما بعد از پیش مرگ شدن ! و افتادن در چاله ها و یا تغییر مسیر خارج از برنامه فورا با بیسیم به FJ های عقب تذکرات لازم را داده که از سرعت خود کم و یا احتیاط لازم را داشته باشند. زیرا کوچکترین کم کردن سرعت در خودرو جلویی و توقف آن می توانست تصادف زنجیره ای را درپی داشته باشد!

کمی بعد وارد جاده ای خاکی اما توریستی و عریض می شویم که با توجه به مناسب بودن سطح حرکت در آن سرعت ما تا 120 کیلومتر درساعت افزایش یافت. این جاده از سمت آران و بیدگل آمده وتا کاروانسرای تاریخی مرنجاب ادامه دارد . در این جاده به  تعداد اندکی خودرو های وطنی برخورد کردیم که در این موضوع کار را کمی دشوار می ساخت . با بیسیم به نفرات پشت اطلاع رسانی کرده که با وجود دید کم امکان برخورد آنها در سرعت بالا زیاد بود . بعد از رسیدن به کاروانسرا عملا رمل های شنی در اطراف قرار داشتند .دریاچه نمک بزرگی هم در سمت چپ ما قرار داشت. با کمی استراحت  دوباره به راه می افتیم تا به کمپ پرواز برسیم . حالا دیگر تنها نبودیم و خودرو های آفرودی دیگر که بصورت شخصی آمده بودند را نیز در گوشه و کنار مشاهده می کردیم. مسیر بسیار ناهموار شد و تکان های زیاد داخل کابین خودرو لذت بخش بود . هرزچندگاهی پرش هایی داشتیم و در طی مسیر و سر پیچ هایی که رد عبور چرخ های خودرو های قبلی طی سالیان در این مسیر گودی هایی از خود بر جای گذاشته بودند ؛ لغزش و هرزگردی چرخ ها را در هنگام فشار بر روی پدال گاز احساس می کردم و رد کردن این مسیر با سرعت 70 الی 90 کیلومتر بر ساعت موجب دریفت ها کوچک جالبی می شد که سطح آدرنالین را در سرنشینان خودرو ها بالا می برد.

ساعت 12 به کمپ میرسیم و پس یک ساعت همه FJ ها رسیده و در دور یک دایره پارک می کنند. در سمت راست ما یک رمل شنی بزرگ قرار داشت و در قسمت چپ بیابانی صاف و هموار بود که انتهای آن به سختی دیده می شد. این فضای باز چند نفری را برای دونات تحریک کرد که کمی با تشویق و تحریک ما دونات هایی پی در پی تا 40 دور صورت پذیرفت که با توجه به باد ؛ طوفان شنی کل منطقه را در بر گرفت و باعث گرد و خاک آزار دهنده اما خاطره انگیزی شد.

درست در وسط زمستان و اوج گرما و ساعت 2 بعداظهر هوای بی نظیر بهاری را در کویر تجربه کردیم. کیک بزرگی که به منظور این اتحاد تدارک دیده شده بود را برش زده وجمعیتی قریب به 150 نفر هر کدام مشغول صحبت و یا استراحت در گوشه و کنار اتومبیل ها شدند. اسپانسر هایی زحمت تهیه و تدارک غذا را کشیده بودند که با فراهم آوردن شرایط مناسب در وسط کویر؛ هیچ چیز از یک فست فود عالی در شمال شهر پایتخت کم نداشت.حدودا 8 میلیون تومان بودجه برای این مراسم باشکوه خرج شد. در مدت زمانی که ناهار آماده می شد تصمیم به انجام یک حرکت تاریخی گرفتیم تا برای اولین بار این حرکت در جهان به نام ایرانیان ماندگار شود . تنظیم همه FJ ها  در کویر بصورت نوشته خود کلمه _FJ_ کاری بود که پس از تلاش های زیاد و هماهنگی دوستان  در نهایت بر روی کویر مرنجاب نقش بست و با هلی شات ازین حرکت زیبا در ارتفاع 350 متری از سطح زمین عکس برداری شد.

نوبت به کمی شیطنت می رسد ؛ این بار بعد از تذکرات داده شده تا قبل از پایین آمدن آفتاب هر خودرویی به سمتی رفت و اصل ماجرا شروع شد. بنده که اولین بار بود بالا و پایین رفتن از رمل را تجربه می کردم ترجیح دادم خود مالک اقدام به رانندگی کند زیرا کاملا مشهود بود هرچند که سر نترس داشته باشید رمل نوردی قلق های خاص خودش را دارد و یک اشتباه در شیب تند ممکن است منجر به به شن نشستن خودرو و یا حتی واژگونی شود. این کاملا در افراد تازه کار که مثل من اولین بار تجربه آفرود داشتند مشهود بود و هرزچندگاهی ندای امداد خواهی از بیسیم ها به گوش می رسید که با کمک و پشتیبانی افراد گروه با بیل شن ها را کنار زده و با وینچ خودروی مربوطه از شن بیرون کشیده می شد. داشتن پرچم نصب شده بر روی خودرو ها در پیدا کردن آن دسته که در رمل ها گیر افتاده بودند و دید کوری نسبت به خودرو وجود داشت  بسیار موثر بود.

به یک تپه بزرگ با شیب بسیار زیاد می رسیم . اولین خودرو بدون توقف از تپه بالا می رود . در آنجا متوجه انتقال قدرت خوب به هر چهار چرخ شدم . صدای تویوتا سکوت بیابان را شکسته و با کات آف هایی بی نظیر شیب عرضی زیاد را در عرض چند ثانیه طی می کند. نکته قابل توجه در طی پایین آمدن از رمل ها این بود که به هیچ عنوان نباید ترمز کرد وباید خودرو را با توجه به پدال گاز و حسی که فرمان به راننده وارد می کند از تپه پایین آورد . ترمز کردن می تواند باعث جمع شدن شن زیر خودرو و یا واژگونی اتومبیل شود . بنابراین حتی در موقعیت های اضطراری شل کردن فشار پا بر روی پدال گاز و بازی با فرمان باعث هدایت صحیح خودرو شده و در اینجا همه چیز به مهارت کافی راننده بستگی دارد.


آفتاب پایین آمده بود و کم کم وقت رفتن فرا رسید. همه ؛ توسط تیم به جاده هدایت شدند تا زودتر به مسیر بازگشت برسند زیرا در هنگام تاریکی تشخیص مسیر جاده خاکی بسیار دشوارست و با وجود گرد خاک ایجاد شده توسط خودروی جلو ؛روشن کردن تمام نور های خودرو هم جواب نمی دهد وحالت مه مانند ناشی از خاک نرم کویر احتمال افتادن در چاله ها و واژگونی را به مراتب افزایش می دهد. ما که در حال کمک به خودروی گیر افتاده در رمل بودیم به ناچارکمی دیرتر به راه می افتیم و از جمع جا می مانیم. آفتاب غروب کرده بود و با طی کمی از مسیر متوجه می شویم راه را گم کرده ایم. زیرا رد لاستیک ها در کویر زیاد است و قبلا هر خودرویی به سمتی رفته است . اگر به فراوانی رد توجه نداشته باشید از مسیر خارج می شوید. کمی شرایط برای ما دشوار شده بود حالا در میان انبوهی از بوته های خشک و بلند که موقع حرکت از طرفین به بدنه خودرو خراشیده می شدند قرار داشتیم  . خوشبختانه دوست عزیزمان گرگ باران دیده بود و یا بهتر است بگویم “بیابان”! دیده بود و با توجه به جهت تپه های رمل و محل غروب خورشید پس از کمی رمل نوردی به مسیر اصلی باز گشتیم و با سرعت خودمان را به گروه رساندیم.هرچند درصورت پیدا نکردن جهت می توانستیم به GPS متوسل بشویم که قبلا نقطه گذاری شده بود.در نهایت این همایش بزرگ را با خوبی به اتمام رساندیم و آن را به یقین در خاطره ها حفظ خواهیم کرد.


 

فضای کویر بسیار لذت بخش است . از نظر نگارنده ؛ این هوای پاک  و زمین بی آلایش و بکر موردی است که باید در زندگی هر انسانی تجربه شود. اگر توان مالی مناسبی برای خریدن و یا جمع کردن یک خودروی آفرود ندارید؛ حتما با تور هایی که به صورت جمعی اقدام به این سفر حیرت انگیز می کنند همراه شوید.

در پایان از هماهنگی های آقای “ایمان ذاکریان” و”امید موج بافان” تشکر ویژه داشته و  از همراهی “فرید قدسی” و “سروش رحیمیان” وتمامی مالکین خودروها و انجمن “اف جی کروز ایران ” و اسپانسر های این همایش بزرگ تیم کارتیست سپاسگزاریم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تست خودرو